“คนที่รู้จักเลือกมีไม่มาก คนที่เลือกคนที่ถูกต้องยิ่งน้อย อย่าเพราะการตัดสินใจที่ถูกต้องแล้วรู้สึกผิด”
เมื่อ รู้จักเลือก ประโยคนี้ถูกกล่าวโดย เดวิด เชียง (姜大衛) ในภาพยนตร์ 《白日之下》 มันอาจไม่ถูกคาดหวังว่าจะกลายเป็นพลังเชิงนามธรรมที่เติมชีวิตให้กับคนที่หลงทาง แต่จริง ๆ แล้วมันกลับลงตัวกับการเดินตามความฝันของนักแสดงอย่างไม่ผิดเพี้ยน
นักแสดง ยู เฮืองนิง (余香凝, Jennifer) และ ฮุ่ย ยุตเสือง (許月湘, 湘湘) ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลจากภาพยนตร์ 《白日之下》 ประจำปีนี้ในการประกาศรางวัลครั้งที่ 42 ของรางวัลทองภาพยนตร์ฮ่องกง เมื่อประกาศผลสุดท้าย ยู เฮืองนิง ได้รับรางวัลนักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม ขณะขึ้นเวทีรับรางวัล เธอหายใจเข้าลึก ๆ แล้วพูดด้วยความสงบนิ่งว่า “ในฐานะผู้หญิง ไม่ว่าจะอยู่ในช่วงวัยใด ก็สามารถไล่ตามความฝันได้” ซึ่งเป็นการย้ำแนวคิดสำคัญของภาพยนตร์ว่า แม้เพียงการเปลี่ยนแปลงในระดับนาโน ก็เป็นสิ่งที่งดงามหากสามารถเปลี่ยนโลกได้
ความบันเทิงที่ให้การเยียวยามากกว่าเพียงความสนุก
บทสัมภาษณ์นี้ถ่ายทำล่วงหน้า 3 วันก่อนพิธีมอบรางวัล เมื่อเวลานั้นยังไม่แน่นอนว่ารางวัลจะตกที่ใคร แต่ความรู้สึก “ความสุข” ใกล้ตัวของ ยู เฮืองนิง และ ฮุ่ย ยุตเสือง กลับชัดเจน
ยู เล่าถึงชีวิตส่วนตัวว่าเธอพอใจเมื่อมีครอบครัว “เมื่อมีครอบครัว ฉันรู้สึกพึงพอใจราวกับว่าความสุขที่สุดฉันได้ครอบครองแล้ว ในอดีตฉันมักคิดมากและกังวล กลัวว่าหากมีเหตุผิดพลาดแล้วจะไม่มีงานทำต่อไป ความกังวลนี้ชัดเจนจนกระทบการแสดง หลังคลอดลูกผลงานเรื่อง ‘緣路山旮旯’ ถูกวิจารณ์ว่าฉันแสดงแบบผ่อนคลายขึ้น หลังมีลูกฉันไม่ต้องตามหาชื่อเสียงมากนัก ทำให้ทัศนคติและการแสดงสงบนิ่งขึ้น อีกทั้งเพราะไม่สามารถสื่อสารกับลูกด้วยคำพูด ฉันกลับเปิดสัมผัสอื่น ๆ ทำให้การรับรู้ทางอารมณ์ในการแสดงไวขึ้น”
ขณะที่ ฮุ่ย ยุตเสือง เล่าว่าเดิมเรียนบัญชีที่มหาวิทยาลัย แต่สองปีต่อมาก็ไม่สามารถให้ชีวิตถูกยึดด้วยตัวเลขได้ จึงย้ายไปเรียนสาขาการแสดงที่สถาบันศิลปะการแสดง ไม่ถึงสี่ปี เธอก็ได้รับบทจากซีรีส์ของ Viu TV เรื่อง ‘那年盛夏我們綻放如花’ และรับบทเป็นผู้สื่อข่าว Jess ในภาพยนตร์ 《白日之下》
“APA ทำให้ฉันรู้ว่าการแสดงคือการเข้าใจการเคลื่อนไหวของชีวิต ไม่ใช่แค่เรียนรู้เทคนิคการแสดง เมื่อได้ทำงานจริง การตอบสนองเฉพาะหน้าทำให้ฉันตระหนักว่าการเป็นนักแสดงคือการได้สัมผัสชีวิตรูปแบบต่าง ๆ แต่นอกจากให้ความบันเทิง 2-3 ชั่วโมงแล้ว นักแสดงยังสามารถเยียวยาจิตใจและสะท้อนความเจ็บปวดของผู้ชมได้” ยู กล่าว
หน้าที่นักแสดงคือการมีชีวิต
วลี “โชคดีที่ได้พบบทนี้” เป็นคำกล่าวที่เห็นได้บ่อยจากผู้ชนะรางวัลนักแสดง ยู และ ฮุ่ย ต่างเห็นพ้องว่าการที่นักแสดงถูกเลือกนั้นมีองค์ประกอบของการ “เหมาะสมกับบท” มากกว่าความสามารถเพียงอย่างเดียว ฮุ่ย บอกว่าเธอมีความรู้สึกไวในการรับรู้บทบาท พอได้รับบทก็สามารถสลับมุมมองเป็นตัวละครได้อย่างรวดเร็ว รู้สึกเหมือนตกลงไปในขอบเขตของบทนั้น
ยู กล่าวต่อว่าการเป็นนักแสดงต้อง “รู้จักเลือก” ในแง่ของการใช้ชีวิตประจำวันมาสนับสนุนการแสดง เธอเล่าถึงการที่ตัวเองได้รับการประเมินจากอาจารย์ว่ามีแนวโน้มเป็นคนเรียบร้อยเกินไป ขาดความกล้าทดลอง ยู จึงพยายามเรียนรู้จากผลงานศิลปะและนักแสดงรุ่นพี่ เพื่อขยายมุมมองการสร้างสรรค์
ในระหว่างการซ้อม ยู เล่าว่ามีวันที่อารมณ์ท่วมจนร้องไห้ออกมา แต่ผู้กำกับชี้ว่า ตัวละครของเธอไม่ควรร้องไห้ ต้องฝึกควบคุมอารมณ์ระหว่างตัวตนกับบทบาท ซึ่งเป็นการบ้านที่ท้าทายอย่างมาก
แรงบันดาลใจจากความกล้าแตกต่าง
ทั้งสองสะท้อนว่าการเดินตามเส้นทางเป็นไปตามธรรมชาติของชีวิต ยู ที่มีรูปร่างสูงและหน้าตาเหมาะกับงานนางแบบ จึงก้าวสู่การแสดงและการร้องเพลง ส่วน ฮุ่ย ก้าวจากสถาบันการแสดงสู่บทบาทในโทรทัศน์และภาพยนตร์
ทั้งคู่ยอมรับว่าบางครั้งวิธีการยังไม่กล้าทดลองพอ ฮุ่ย เล่าถึงคำติจากอาจารย์ที่ APA ว่าการเลือกวิธีในการตีความบทยังไม่ก้าวข้ามกรอบ ยู เสริมว่าการฝึกฝนจากผลงานศิลปะหลากหลายทำให้เกิดความคิดสร้างสรรค์มากขึ้น และศิลปะทุกแขนงช่วยตั้งคำถามต่อสังคมและความสัมพันธ์ของมนุษย์ นำไปสู่การเปลี่ยนแปลงที่ดี
ยู กล่าวด้วยว่า ชื่อของเธอ “香凝” ได้แรงบันดาลใจจาก เหอ เซียงหนิง (何香凝) ศิลปินและนักปฏิวัติผู้ล่วงลับ ซึ่งอธิบายได้ว่าทำไมการตอบรับรางวัลของเธอจึงมีความหมายเชิงสตรีนิยมแฝงอยู่
ช่างภาพ: คาร์ล แลม
ผู้ออกแบบศิลป์: คาร์ล แลม และ มิมิ คง
สไตลิ่ง: มิมิ คง
บันทึกภาพเคลื่อนไหว: เคสัน แทม และ เซนัส เอ็นจี
ตัดต่อวิดีโอ: เคสัน แทม และ เซนัส เอ็นจี
ผู้ออกแบบฉาก: ลิต
สัมภาษณ์และเรียบเรียง: มิส เอ
เมคอัพ: ลาวิเนีย ถัง (เจนนิเฟอร์), เฮซัน ฮุง (วาโนรา)
ทำผม: เคน ฮุ่ย @ Artify Lab (เจนนิเฟอร์), ฮัฟแมน เช็ง @ Yonda Hair (วาโนรา)
